ای آفتاب عالم و جان جهان ما

تو وارث زمینی و صاحب زمان ما

از ما سلام بر تو و غمهای خاطرت

یابن الحسن که باد بلایت به جان ما

ای باغ و باغبان و بهار از تو در وجود

تا کی رود به غارت دی بوستان ما

 تو داغدار هتک حریم ولایتی

ما نیز داغدار، بیا در میان ما

             ***

کرد  خصم خدا و پیغمبر

باردیگر جنایتی دیگر

مهدیِ در عزا نشسته بیا

شیعه را گشته دل شکسته بیا

دل ما را کباب کرده عدو

خانه ات را خراب کرده عدو

زین خبر شیعه سخت حیران است

حرم اهل بیت ویران است

دشمن عقل و دین و آزادی

هتک بنموده حرمت هادی

غرق خون شد ز غم دل احباب

عسکری را حرم شده است خراب

العجل ای عصاره هستی

ریشه کن کن تو این همه پستی

بستان ای سپهر دین را ماه

انتقام از عدوی آل الله

هان بدانید ای مسلمانان

ای محبین عترت و قران

کار اسلامیان نه این کار است

مسلم از این رویه بیزار است

سنی معتقد به دین و اصول

هست در دل محب آل رسول

این سخن را امام شافعیان

گفت و  جاوید مانده از او به جهان

اهل بیت رسول حبکم

از خدا فرض گشته انزله

هر مسلمان که در نواست درود 

نفرستد به عترت محمود

شافعی گفت لا صلاة له

من بگویم که لا حیاة له

یافت شعرم بدین سخن اتمام

ننک دارد از این عمل اسلام                    شنیدن

اما به خدا خانه تو در دل ماست

یا حضرت هادی سر ما و قدمت

از حق طلبیدم که به کوری عدو

آباد شود به دست مهدی حرمت

کسی به داد دل بی پناه ما نرسد

اگر چه فصل گل آمد ولی نه باور کن

بهار بی تو به گلواژه صفا نرسد

غریب وار به یک گوشه فکر میکردم

چه میشود اگر آن یار آشنا نرسد

زمانه بر سر جنگ است و ظلم وخونریزی

کسی به جز تو به فریاد شیعه ها نرسد

دعا کن ای گل زهرا که صدمه ای دیگر

به کاظمین و نجف یا به سامرا نرسد

هزار بمب به فرق سرم فرو ریزد

خراش ناخنی اما به کربلا نرسد

                    شعر از سید امیر حسین میرحسینی

حبل المتین حق را با چنگ کین گسستند

سرداب انتظار ایمانیان فرو ریخت

این خانه توسل بر روی شیعه بستند

بنگر کبوتر عشق بر تل خاک گریان

بال و پرش کشیده قلب و را شکستند

بستان سبز نرگس در زیر خاک مدفون

در سوک این مصیبت اهل ادب نشستند

ای صد هزار نفرین بر فکر این پلیدان

کین گونه بی مروت وین سان زبون و پستند

«هشیار» ناله سر داد گفتا به چشم گریان

خورشید سامرا را خفاشیان شکستند

شعر از :   «هشیار اصفهانی»