اما به خدا خانه تو در دل ماست

یا حضرت هادی سر ما و قدمت

از حق طلبیدم که به کوری عدو

آباد شود به دست مهدی حرمت

کسی به داد دل بی پناه ما نرسد

اگر چه فصل گل آمد ولی نه باور کن

بهار بی تو به گلواژه صفا نرسد

غریب وار به یک گوشه فکر میکردم

چه میشود اگر آن یار آشنا نرسد

زمانه بر سر جنگ است و ظلم وخونریزی

کسی به جز تو به فریاد شیعه ها نرسد

دعا کن ای گل زهرا که صدمه ای دیگر

به کاظمین و نجف یا به سامرا نرسد

هزار بمب به فرق سرم فرو ریزد

خراش ناخنی اما به کربلا نرسد

                    شعر از سید امیر حسین میرحسینی

حبل المتین حق را با چنگ کین گسستند

سرداب انتظار ایمانیان فرو ریخت

این خانه توسل بر روی شیعه بستند

بنگر کبوتر عشق بر تل خاک گریان

بال و پرش کشیده قلب و را شکستند

بستان سبز نرگس در زیر خاک مدفون

در سوک این مصیبت اهل ادب نشستند

ای صد هزار نفرین بر فکر این پلیدان

کین گونه بی مروت وین سان زبون و پستند

«هشیار» ناله سر داد گفتا به چشم گریان

خورشید سامرا را خفاشیان شکستند

شعر از :   «هشیار اصفهانی»